Drakon Savaşı: Geçit, Pusu ve Bozulan Düzen

Kserigordon Kalesi’nin zaptolunduğu haberini alan ana Haçlı Ordusu birliği oldukça heyecanlanmış ve motivasyonları artmıştı. Başlarında önderleri Pierre L’ermite’in Bizans sarayından yardım istemek için gittiği bir zamanda gelen bu haber karşısında Haçlı kampı arasında bir ihtilaf çıkmıştı. Nihayetinde Haçlı reisleri arasında Türklere karşı Pierre’in beklenmeden harekete geçilmesi ve daha büyük bir sefer yapma isteğiyle ordunun toparlanıp savaşa girilmesi kararı alınmıştı. 21 Ekim 1096 yılında 20.000’den fazla Haçlı kuvveti Kibotos’tan yola çıkarak İznik’e doğru harekete geçildi. İznik’e en kısa yol dağlar arasından vadi geçidinden geçilerek gidilen yoldu.

Haçlı Ordusu şövalyelerin ön saflarda, yayaların da arka saflarda olduğu bir düzende ilerlemekteydi. Drakon Vadisi’ne gelince burada Türklerin pususuna düşmüşlerdi. Ormanlık arazide ilereyen Haçlı Ordusu’na her yerden ok atışı gelmekteydi. İlk hedef Haçlı Ordusu’nun atlı birlikleri olmuştu. Çünkü yaya birliklerin hareket kabiliyetleri düşük olduğu için atlı birliklerin düzenini bozup, onları devre dışı bırakarak düşmanı kolay bir av haline getirmek amaçlanmıştı. Şövalyeler atlardan düşmüş, binicisiz kalan atlar da Türklerin yönlendirmesiyle düşman yayaların üstüne sürülüyordu. Böylece düşman düzenini tamamen bozmak amaçlanmıştı. Şövalyeler Türk hücumuna karşı savaşmaya gayret etseler de orduyu kaplayan panik karşısında karargahlarına doğru geri çekilmek durumunda kaldılar. Arkasından kovalayan Türk ordusu karargâha kadar girdi ve dağınık, kargaşa içindeki Haçlı Ordusunu civar bölgelere ve ormanlara kaçanlar dışında tamamen yok etti. Anna Komnena bu savaşı şu şekilde tasvir ediyordu: Zenginlik lafını duyanlar hepsi karmakarışık İznik yoluna fırladılar… Bunlar ne saf saf dizilmişlerdi ne de düzenli bir birlik halinde ilerliyorlardı. Drakon deresi yakınında Türklerin kurduğu pusunun ortasına düştüler acınacak biçimde kıyımdan geçirildiler. Türklerin kılıcına o kadar çok sayıda Kelt ve Norman kurban gitmişti ki her yanda yatıp duran savaşçı cesetleri toplanıp yığıldığında…pek geniş bir dağ benzeri oluşturuldu. Kemik yığını öylesine büyüktü…[193]

Canlarını kurtarabilenler İstanbul’a getirilerek ellerinden silahları alındı ve arkasından gelecek Haçlı Ordularını beklemeleri için sur dışında bir kampa yerleştirildiler. Böylece “Halkın Seferi” adı verilen Pierre L’ermite önderliğindeki Haçlı Seferi başarısızlıkla sonuçlandı.[194]